Beschrijving
Dit is Nadia.
Nadia wil oud worden als een Volkswagen hippiebus.
Nadia is een zeven jaar jonge Santos Travel Lite+ met Pinion P1.18 versnellingsbak, Gates tandriem, Hope V4 vierzuiger-schijfremmen en SON verlichting. Technisch zo ongeveer het beste wat er bestaat. Haar eerste eigenaresse ging niet voor minder, want ze had plannen te verwezenlijken en herinneringen te maken.
Nadia heeft al veel van de wereld gezien. Door Europa gefietst, naar Azië gevlogen. Ze draagt er de sporen van. Beschadigingen in de lak, slijtplekken op de bagagedrager, door de zon vervormde spatborden. De meeste kwetsingen komen niet van het fietsen, maar van het transport op de fietsendrager achterop de auto en in het ruim van het vliegtuig. Kilometers maken deerde haar niet, vervoerd wórden wel.
Bij binnenkomst bij Saint Christopher liep Michiel haar helemaal na. Technisch is ze perfect en optisch besloot hij haar niet te corrigeren. Tot grote opluchting van Nadia, want een tot in de puntjes strak getrokken fiets trekt een bepaald soort klanten aan. Het soort koper dat Nadia niet zo goed zal begrijpen.
Nadia is trots op haar vorige eigenaresse, omdat zij samen deden wat mooi was. Reizen, ervaren, afzien en genieten. En vooral niet bang zijn voor schaafwondjes, want een krasloze lak betekent dat je thuis bent gebleven.
Michiel krijgt vaak de vraag wat je moet doen tegen slijtplekken op de bagagedrager. Zijn standaard antwoord is altijd:
1 – Afplakken met tape.
2 – Plastic hulsjes om de buizen plakken.
3 – Therapie.
Vaak is de bescherming of de correctie lelijker dan de beschadiging. Tape gaat rafelen en laat plakresten achter en een met een lakstift bijgewerkte kras wordt nooit mooi glad. Nadia is blij dat Michiel de zichtbare herinneringen liet zitten. Wie een smetteloze, gebruikte trekkingfiets wil, kan beter een Idworx kopen.
Nadia wil mooi oud worden. Niet netjes oud, maar éérlijk oud, zoals een Volkswagen hippiebus oud wordt. Met een verfroller bijgewerkt, met de hand geschilderde bloemen en krullen over de krassen, toeristische stickers op de achterklep, een lapje geruite stof genaaid over een gat in de gestreepte bekleding. Een voertuig dat zijn geschiedenis niet verstopt maar etaleert.
De eerste persoon die in de winkel naar haar kwam kijken, maakte een opmerking over haar niet meer perfect ronde spatborden. Nadia dacht: “Kies maar: lekker fietsen of therapie, maar ik laat ze mooi zitten!”
Nadia is pas zeven jaar oud en heeft al veel gezien, maar ze droomt van meer. Ze wil stickers op haar spatborden en oranje en witte bloemen over nog te maken schaafplekken. Ze wil iedere beschildering verdienen en worden bijgehouden door iemand die van reizen houdt, niet door iemand die haar wil verkopen.
Haar vorige eigenaresse bouwt nu af. Met een e-bike. Rustiger aan. De e-bike mag niet vliegen, want accu’s zijn niet welkom in het ruim. Nadia wel. Ze is blij dat ze niet tot e-bike werd omgebouwd. Daar is ze nog láng niet klaar voor.
Ze wil op avontuur met een nieuwe eigenaresse die haar behandelt zoals een liefhebster haar VW T2 campertje behandelt: met een kwast, een lapje en stickers. Ze wil nog meer continenten, nog meer patina en nog meer verhalen.
Wie bij haar past: iemand die begrijpt dat patina geen slijtage is, maar biografie. Die niet naar een lakstift grijpt, maar naar een kwast met oranje verf. Dat moet overigens wel een klein, pittig persoon zijn, want Nadia is een maatje 45.
Nadia staat klaar.
Klaar voor nog meer krassen. Zeven jaar oud. Ze komt pas net op gang.
