Dit is een ingezonden stuk van Henk Schuurman waarin hij schrijft over zijn vrijheidsbeleving op de analoge vakantiefiets, over ouder worden, slijtage en zelfacceptatie. Door je fietsgeluk niet te snel afhankelijk te maken van een elektromotor, maar te doen wat nog wél kan.
Donderdagmiddag. Ik plak een briefje op de deur met het woord “ziek”, pak mijn spullen en sluit de kassa af. Over tien minuten stap ik in de auto om naar de dokter te gaan.
Op de stoep voor de winkel zie je meerdere vlekjes van lekkende Rohloffnaven. Nu de temperaturen stijgen, komen veel fietsers in paniek langs, omdat hun Rohloffnaaf ineens olie lekt.
Dit is geen probleem!
De Rohloffnaaf is gevuld met dunne olie. Dit smeert goed en laat de naaf soepel draaien. De naaf is echter niet lucht- en oliedicht. Bij warm weer loopt de druk in de naaf op, wordt de olie dunner en dan zweet of druppelt er wat olie uit. Geen zorgen, dat doen ze allemaal.
Met het ter ziele gaan van de Dierense zadelfabrikant Lepper ging er een stukje Hollands vakmanschap en historie verloren. In de krimpende markt van leren zadels kon Lepper niet langer opboksen tegen het Engelse Brooks.
Maar niet getreurd, in Oldenzaal is een drietal Tukkers verder gegaan waar Lepper stopte. Het bedrijf dat de spiraalveren aan Lepper leverde, vond dat Nederland gewoon een eigen zadelmerk móest hebben en richtte Zadelman op.
De brutalen hebben de halve wereld, luidt het gezegde. Wie assertief is, krijgt meer voor elkaar. Maar de scheidslijn tussen assertief en brutaal is dun.
Op een drukke vrijdagavond stond ik bij de snackbar in de rij. Drie mensen bakten en schepten. Eén pakte het eten in, voegde de milkshakes en ijsjes toe en nam de bestellingen aan. Ondertussen bleef de telefoon rinkelen en tot mijn verbazing werd hij steeds direct opgenomen. De bestelling werd genoteerd en iedere keer hoorde ik hetzelfde: “Over een kwartier klaar. Oké, tot zo.”
“Hoeveel kilometer kan ik met een Pendix 500 accu rijden?“ Geen idee. Hoe lang is een touw?
Fietsvakanties geven een gevoel van vrijheid, maar met de opkomst van de e-bike krijgt Nicolaas Beets steeds vaker gelijk met zijn “De mensch lijdt dikwijls ’t meest, door ’t lijden dat men vreest,”.
Wat veel mensen niet weten, is dat het versje verder gaat met: “doch dat nooit op komt dagen.”
De laatste jaren worden fietsfora en facebookgroepen voor fietsreizigers overspoeld met enthousiaste beginners die op een e-bike op fietsvakantie gaan. Fietsvakanties moedig ik natuurlijk aan en E-bikes kunnen een prima uitkomst zijn. Dat is niet mijn punt.
Mijn punt is dit: ik zie steeds vaker volgepakte fietsen langs komen die gevaarlijk zijn.
Niet een beetje gevaarlijk. Gewoon. Echt. Gevaarlijk.
In de online communities wordt het niet gewaardeerd als je er iets over zegt. Dus zeg ik het hier.
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
