Beschrijving
Dit is John Smith.
Gewoon, John Smith.
Hoe noem je een fiets die begon als mountainbike, later als gravelbike werd verkocht en uiteindelijk werd afgeleverd als randonneur? Afijn. De eerste eigenaar was te nuchter om een naam te bedenken, dus deed deze fiets dat zelf maar. John Smith. De meest generieke naam ter wereld.
In Amerika is John Smith de naam die je opgeeft als je je naam niet wilt geven. In Nederland zou hij Jan de Vries heten. In Duitsland Max Munstermann. Overal ter wereld heeft men behoefte aan een naam om iemand te kunnen plaatsen. “Van wie bin jie d’r één?” zoals we hier in het oosten zeggen.
John Smith dus, want John is niet te plaatsen. Maar men blijft ernaar vragen en dan zucht John. “Vooruit, nog één keer dan.”
Hij begon als mountainbike. Stoer frame, gebouwd voor modder en rotsen. Toen besloot Santos dat hij met een racestuur eigenlijk ook wel een gravelbike kon zijn. Sportiever stuur, nieuw imago, andere doelgroep. En toen, want waarom niet, werd hij een randonneur. Met spatborden, bagagedrager, racestuur, verlichting, straatbanden. Alles wat een degelijke lange-afstands-reisfiets nodig heeft.
Drie namen. Drie hokjes. Één fiets.
In de fietswereld houdt men van categorieën. Mountainbike, gravelbike, trekkingbike, randonneur, toerfiets. Elke naam suggereert een levensstijl, een rijdersprofiel, een specifieke Facebookgroep. Alsof dat allemaal heel belangrijk is. John Smith kijkt ernaar zoals hij naar veel dingen kijkt. Licht geamuseerd.
De gravelbiker in Rapha-outfit wil hem niet. De mountainbiker in baggy shorts ziet niet eens dat er een mountainbikeframe in zit. Die herkent alleen carbon.
De trekkingfietser wil hem niet, omdat hij een racestuur heeft. Niet comfortabel genoeg voor lange dagen, zegt de trekkingfietser. John Smith zegt niets. Hij heeft dit gesprek al eens gevoerd. Hij denkt aan alle lange dagen die hij al heeft gemaakt met dat racestuur. Ging uitstekend.
De randonneur-liefhebber wil hem niet omdat hij een te modern frame heeft. Niet slank staal met gesoldeerde lugs, maar dik aluminium met een gebogen onderbuis. Dat is niet oldschool. John Smith kijkt naar zijn eigen frame. Dan naar de randonneur-liefhebber. Dan weer naar zijn frame. Hij haalt zijn schouders op en denkt “Eigenwijs. Je weet niet wat je mist, kerel.”
John Smith rijdt ondertussen gewoon lekker door.
Rohloff-naaf, tandriem, schijfremmen. Alles werkt. Hij is niet de lichtste. Hij is niet de snelste. Hij is niet de meest gespecialiseerde. Hij is wel de fiets die doorgaat waar anderen kapot gaan. Of vastzitten in een discussie over welke subcultuur ze zich het meest mee identificeren.
Wat John nog niet is: een e-bike. En dát wil hij, vooralsnog, graag zo houden.
Wie bij hem past: iemand die ook niet weet hoe hij zichzelf moet categoriseren. Die bij het invullen van formulieren even stopt bij het vakje “beroep”. Die gewoon rijdt zonder er een naam aan te geven.
John Smith staat klaar.
Gewoon John Smith.
Mountainbike, gravelbike, trekkingbike, randonneur.
Afijn.
Bedenkt u het zelf maar.
Je kunt John bekijken en uitproberen op donderdag, vrijdag en zaterdag tussen 10:00 en 17:00 uur. Een afspraak maken is niet nodig.
