Beschrijving
Dit is Diederik.
Diederik de Eerste. Diederik is een Santos Cross Lite, een mieterse fiets. Diederik zoekt een berijder die hem begrijpt.
Diederik stamt af van twee gerespecteerde huizen: Santos te Nieuw-Vennep, en Saint Christopher te Gorssel.
Diederik woont in Gorssel. Niet toevallig — Gorssel kiest men. Men trekt er niet naartoe vanwege de bereikbaarheid. Men woont er omdat men er woont, al generaties lang, en omdat de Rijksstraatweg er breed genoeg is voor een Range Rover en een tegenligger tegelijk, mits men beleefd is.
Hij is gespoten in British Racing Green. Niet zomaar groen — het groen van Jaguar E-Types en oude Land Rovers. Van Aston Martins op landweggetjes in de Cotswolds. Een kleur die in Diederiks kringen geen uitleg nodig heeft. Een kleur die heurt.
De letters op zijn frame zijn goud. Zijn zadel en handvatten komen van de firma Brooks uit Birmingham. Van leer. Uiteraarrrrd.
Hoewel het niet behoorlijk is om ermee te koop te lopen, koos Diederik er toch voor om zijn goede komaf te etaleren. Als waardering voor zijn tailor. Op zijn onderbuis prijkt de gouden naam van het plaatselijke rijwiel-atelier: Saint Christopher.
Diederik fietst niet hard. Diederik fietst correct.
Vanaf het landgoed waar de oprijlaan langer is dan de meeste straten in het dorp, fietst hij over de zandpaden door het bos naar het dorp. Hij kent de weg naar de manege. Naar The English Hatter voor heren met goede smaak en het Gorssels Kaas & Wijnhuys, de enige die nog echt begrijpt welke wijn bij welke kaas te drinken.
Hij kent mensen die hij bij de voornaam noemt en die hem ook bij de voornaam noemen, al decennia lang, zonder dat daar ooit expliciet iets over is afgesproken — dat hoefde ook niet.
Zijn Rohloff-naaf heeft veertien versnellingen, volledig gesloten, vrijwel onderhoudsloos. Want Diederik heeft geen tijd voor onnodige complicaties. Dit wondertje van techniek heeft hij niet zelf uitgezocht. Dat heeft hij láten doen, door een man die er verstand van heeft. Hij heeft er verder geen vragen over gesteld. Zo werkt dat.
Hij heeft een tandriem in plaats van een ketting. Kettingen maken vlekken op lichte broekspijpen, en dat is — hoe zal hij het zeggen — simpelweg onaanvaardbaar. De tandriem maakt geen geluid, vraagt geen aandacht en doet gewoon wat hij moet doen. Diederik waardeert dat in een tandriem. En in mensen. Diederik is niet arrogant. Hij is precies. Er is een verschil, en hij zal het toelichten als u daar prijs op stelt, maar hij zal er niet op aandringen. Hij heeft zijn tijd al lang geleden geleerd te verdelen tussen zaken die het waard zijn en zaken die onbesproken kunnen blijven.
Hij rijdt graag ’s ochtends vroeg, als de wegen nog leeg zijn en de dauw nog op het gras staat en de wereld er tijdelijk uitziet alsof hij van goede smaak is. Het tijdstip waarop de nevel nog net de lelijkheid buiten de schuttingen van het gepeupel verhult.
Diederik heeft geen haast, hoewel hij snelheid niet vreest. Hij heeft gewoon nooit haast gehad. Haast is iets voor mensen die moeten plannen. Diederik zoekt een rijder die dat begrijpt. Iemand die weet dat kwaliteit geen uitleg behoeft, dat groen de enige juiste kleur is voor een auto en een fiets. En dat een fiets die dertig jaar meegaat uiteindelijk goedkoper is dan drie opeenvolgende fietsjes van een niet nader te noemen Heerenveens merk.
Diederik staat klaar.
Niet ongeduldig — dat zou ongepast zijn. Maar klaar.
Over specificaties en geld hoort men niet te praten, en over korting al helemáál niet… Oh hemel!
Tot slot wil Diederik nog wel even gemeld hebben dat hij absoluut uniek is in zijn soort. En dat altijd zal blijven. Zo is de afspraak met zijn rijwiel-atelier. En afspraak is afspraak. Een fiets een fiets, een woord een woord.
