Huilen.
Op de fiets.
Het overvalt me soms.
Uit het niets.

Mijn benen die malen.
Windgesuis in mijn oren.
Gedachten proberen me in te halen.
En gaan in de wind verloren.

In het donker, in de regen.
Eerst weet ik niet waarom.
Maar het voelt als een zegen.
De eenzaamheid is welkom.

Dan mag ik huilen.

Op mijn fiets.