Zes weken wachten op een binnenband. Eigen schuld.
Op NU.nl en in andere media verscheen een artikel over de oplopende wachttijden bij de fietsenmakers. Zes weken wachten op een nieuwe binnenband is normaal aan het worden. Lastig, ja. Maar ook onnodig.
De lange wachttijden bij de fietswerkplaatsen hebben volgens de media drie oorzaken:
- Vergrijzing van fietsenmakers en te weinig opvolgers.
- Het toenemende aantal e-bikes met complexe technieken en meer problemen.
- Fietseigenaren kunnen niets meer zelf.
Daar wil ik graag nog een vierde punt aan toevoegen:
- Slechte planning van de fietseigenaar.
Zodra de zon gaat schijnen, wordt de fiets uit de schuur getrokken en komt men erachter dat er het één en ander mis is met de fiets. Dus húp, naar de fietsenmaker! Om vervolgens daar te horen te krijgen dat jouw onderhoudsbeurt over een paar weken pas aan de beurt is. Omdat iedereen hetzelfde denkt en hetzelfde doet.
Eigen schuld, denk ik dan. Die fiets werd een paar maanden geleden al met dezelfde onderhoudspunten in de schuur geparkeerd en de hele winter vergeten. En stilstand is achteruitgang, dus een klein onderhoudspuntje rot vast tot een klus van een uur. Aan het eind van de winter gaan de schaatsen wel in het vet. Menig fiets krijgt die liefde niet.
Vergrijzing van de vakman
Er is al jaren een groot tekort aan vakmensen die goede werken verrichten met hun handen. Dat is niet alleen in de fietsbranche het geval, er zijn ook te weinig loodgieters, stucadoors, installateurs, automonteurs, enzovoort.
Dat is een politiek probleem en een cultuurding. We hebben decennia lang de verkeerde woorden gebruikt voor ‘hoger’ en ‘lager’ onderwijs. Het eerste keek op het tweede neer. En nu er wordt geopperd dat we beter de woorden ’theoretisch’ en ‘praktisch’ onderwijs kunnen gaan gebruiken, is het te laat. Met de opkomst van AI wordt dit probleem alleen maar groter.
De opkomst van de e-bike
E-bikes zijn gevoelige, rijdende computers. En met de kleinste storing is het een niet vooruit te trappen stuk ijzer. Even een boutje aandraaien of een kabeltje strakker stellen, is niet voldoende. De haperende e-bike moet aan de diagnose-laptop of uitgelezen worden door een app en dan begint het tijdrovende proces van systematisch één voor één onderdelen vervangen.
De mechanieker moet nu ook elektrotechnicus zijn. De oudere vakman past daarvoor en van de jongere, moderne digitale generatie kiezen te weinig jongens en meiden voor het vak van fietsenmaker. Door de complexe technieken, de merkeigen apparatuur en technische trainingen kun je je e-bike niet zelf fiksen. Dus zet ‘m maar in de rij.
En er bestaat ook een rij met kapotte e-bikes waarvan de fabrikant failliet is gegaan of de levering van onderdelen om commerciële redenen is gestopt. Deze rij slinkt tergend traag. Met een mogelijke exit naar de vuilstort.
Men kan niets meer zelf
Vroeger kon je een fiets met een lekke band ’s ochtend brengen en ’s middags weer halen. Helemaal prima, maar ik heb dat toch altijd heel raar gevonden. Waarom breng je je fiets naar de fietsenmaker voor een lekke band? Die plak je toch gewoon zelf? Dat is sneller en goedkoper.
Banden leren plakken hoort bij de opvoeding. Ik ben mijn vader nog altijd dankbaar dat hij zei: “Ok, ik doe het één keer voor en daarna kun je het zelf.”
Jong en oud komt echt voor de lulligste dingen bij mij langs. Even een zadel hoger zetten, een zakkend stuur vast draaien, een band oppompen, een rem strakker stellen. Het is droevig gesteld met de technische vaardigheden van het Nederlandse volk.
“Ja, mijn fiets heeft van die vreemde boutjes. Daar heb ik geen sleutel voor, hoor. En deze rare ventielen passen niet in mijn pomp.”
Mens, leer wat een inbussleutel is. Je weet wel, die dingen waarmee je je Ikea-kastje in elkaar hebt gezet. En gooi die Hema-pomp met die ouderwetse knijperkop alsjeblieft weg en koop gewoon een goede pomp met een dubbele kop. Kost je een paar tientjes, past altijd, op alles, scheelt je een hoop gedoe. Verder heb ik hier een toolkitje, badenplakkers en solutie. Voor in je zadeltas. En nu wegwezen, hulpeloos wezen!
Dit denk ik soms, maar ik zeg het natuurlijk niet. Met een beleefde glimlach verricht ik de werkzaamheden ter plekke op de stoep.
“Dankuwel, meneer! Kost dit iets?”
“Nee hoor! Kleinigheidje. Mijn goede daad van vandaag. Fijne fietstocht verder!”
Hoe je de lange wachttijd kunt omzeilen
Leer jezelf een beetje zelfredzaamheid aan. Koop een inbussetje en onthoud dat een boutje linksom los gaat en rechtsom vast. Wie echt wil, kan met Youtube een volleerd fietsenmaker worden. Of nog beter; doe bij mij een workshop fietstechniek.
Plan het onderhoud aan je fiets in de herfst en winter, wanneer alle fietsenmakers in hun neus zitten te peuteren. En maak je fiets af en toe even schoon met een sopje en de tuinspuit. Vooral in de winter is het belangrijk het zout eraf te spoelen.
Of… investeer in een duurzame, onderhoudsarme fiets die bijna niet kapot gaat. Het Nederlandse merk Santos schijnt daarin gespecialiseerd te zijn.
